Λίγο πριν φύγω

imagesΔε ξέρω αν θα φύγω ποτέ. Ίσως να φύγω. Ίσως σύντομα. Ίσως να βρίσκομαι ήδη στο δρόμο και να μη το ξέρω.

~ Ξέρεις, πολλές φορές περπατώ χωρίς να ξέρω πού βρίσκομαι ή που πάω… πολλές φορές δεν έχω αντιληφθεί καν ότι περπατάω. Κι ίσως να το παίρνω είδηση πολύ αργά… κι ύστερα αρχίζω να σκέφτομαι πως αν το είχα καταλάβει νωρίτερα… τότε, σ’ εκείνη τη διασταύρωση θα είχα στρίψει αριστερά… τότε δεξιά..και…  Όχι. Τέρμα. Δεν έστριψα. Και τώρα απλώς προχωράω. Ίσως να ήταν καλύτερα αν είχα στρίψει. Ίσως και όχι. Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ. Αλλά τώρα περπατάω. Αυτό έχει σημασία. Και κάθε δρόμος οδηγεί κάπου. Ακόμα κι όταν κατά λάθος  βρεθείς σ’ εκείνο το δρομάκι που είχε την πινακίδα «αδιέξοδος». Ακόμα κι αυτό, κάπου θα σε βγάλει.  Ίσως να είναι εκείνος ο τοίχος σ’ εκείνο ο δρομάκι που με ξυπνάει απ’ τη λήθη μου. Είδες που όλα για κάποιο λόγο γίνονται; Τίποτα δεν είναι άχρηστο σ’ αυτή τη ζωή… ~

Πάντως φεύγοντας, ήθελα να σου πω πως φοβάμαι. Φοβάμαι μη ξεχάσω ό,τι αφήνω πίσω μου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω εσένα. Φοβάμαι μήπως δε αναγνωρίζω σε λίγα χρόνια τον εαυτό μου, και τις αναμνήσεις του. Αλλά όταν σε σκέφτομαι, παύω να φοβάμαι. Σα να μου μιλάς εσύ, μέσα απ’ τη σκέψη μου, και σα μικρό παιδί όταν  ακούει ιστορίες , προσπαθώντας να ξεχάσει το φόβο του για το σκοτάδι, έτσι κι εγώ, καθησυχάζω. Και δε φοβάμαι πια.

Γιατί όπως είπα, ό,τι κι αν γίνει κάπου θα φτάσουμε όλοι μας… κι αν πάρουμε κάπου λάθος δρόμο, όταν το καταλάβουμε , στρώνουμε με κόπο έναν καινούριο, έναν καλύτερο, και προχωράμε εκεί…

Κι αν τύχει κάπου κάποτε, είτε για λίγο, είτε για πολύ, να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας, θα είναι για καλό. Μόνο για καλό θα είναι. Για μια χαμένη ελπίδα που την πήρε βίαια ο άνεμος. Για ένα χαμένο όνειρο, για μια λέξη που κρύφτηκε πίσω απ’ τη στάχτη. Για ένα ξεχασμένο γαμώτο, για ένα αναπάντητο γιατί.

Απλά θέλω να σε θυμάμαι για πάντα. Να μη ξεχάσω ποτέ οποιαδήποτε εικόνα  σου περιστρέφεται καιimages (2) χορεύει μες το μυαλό μου. Και να στο πω, για να πάρω δύναμη λίγο πριν φύγω, να πάρω δύναμη από την απουσία σου, από την τότε παρουσία σου, γιατί ακόμα εκείνο σου το «είναι» σκέφτομαι..σκέφτομαι ακόμα πως ήσουν εδώ, και βασανίζομαι από την απουσία σου, από το άρωμά σου που στοιχειώνει το χώρο, ακόμα και τώρα, που έχεις φύγει. Ήθελα να το ξέρεις, είτε φύγω, είτε όχι, είτε έχω ήδη φύγει. Ή μάλλον όχι, δε μπορεί να έχω ήδη φύγει.  Κι    Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο. Να έχεις απομακρυνθεί, να έχεις περπατήσει ήδη χιλιόμετρα, και να μην έχεις φύγει ακόμα. Αλλά ξέρεις κάτι; Εγώ δε θέλω να φύγω. Όσο κι αν προχωρήσω θέλω μ’ έναν τρόπο να μείνω για πάντα εδώ, ένα κομμάτι της ψυχής μου να μείνει εδώ, μαζί με το δικό σου. Για Πάντα. Κι ας μη το μάθεις ποτέ.

Advertisements

9 thoughts on “Λίγο πριν φύγω

  1. Που είσαι Αναστασία… δεν φαντάζομαι να έφυγες απ΄ την όμορφη και τρυφερή μας μπλογκογειτονιά; 😉
    Το σχόλιο της Νικολέτας, μ’ έβαλε σε σκέψεις…
    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! ❤

  2. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που θέλω να σχολιάσω ακριβώς.
    Άγγιξες μια πτυχή του εαυτού μου.
    Δεν με αντιπροσωπεύει με την κυριολεκτική σημασία όλο αυτό,αλλά γενικότερα.
    Βλέπω τον εαυτό μου μέσα απο όσα έγραψες.
    Η αίσθηση αυτή οτι θέλω-πρέπει να προχωρήσω σε κάποια κομμάτια,όμως μένω πάντα εδώ.
    Η ιδέα που μπορεί να έχω για κάποιες καταστάσεις,το συνεχές φεύγω αλλά μένω πάντα εδώ.
    Είναι κάποια πράγματα που ίσως να μην τα αφήσω ποτέ στ’αλήθεια πίσω μου γιατί ουσιαστηκά με έκαναν αυτό που είμαι.
    Δεν είμαι σίγουρη αν το κείμενο είχε καμία σχέση με όλο αυτό που αισθάνθηκα εγώ,πιθανότατα όχι.Αλλά ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου,σαν να μίλαγα σε εμένα μέσα απο αυτό.

    Τέλος πάντων,το δικό μου μυαλό πάντως,εκεί με οδήγησε είχε δεν είχε σχέση.
    καλώς σε βρίσκω!
    ελπίζω να τα λέμε..

  3. Λοιπόν, αγαπητή Λούνα!
    Είναι σχετικό το πότε φεύγει-το πότε μένει κάποιος… Τι πάει να πει »φεύγω», τι πάει να πει »μένω»? Έχουν να κάνουν μόνο με την απόσταση? Επίσης, σκέψου πως μερικές φορές και αντίθετα απ’ ότι αρχικά μπορεί να θεωρήσουμε, η απόσταση βοηθάει στις σχέσεις. ϊσως, στο να καταλάβουμε την ουσία τους και το τι πραγματικά σημαίνουν για εμάς και για τον άλλον!

    Δεν φεύγει ποτέ κανείς πραγματικά, όταν πάντα έχει αφήσει εκούσια ή ακούσια ένα κομμάτι του πίσω. Αυτός ο άνθρωπος κάτι σου έχει μάθει, με την ύπαρξή του και μόνο σε ένα κομμάτι της ζωής σου σου έκανε ένα πολύτιμο δώρο! Και ξέρεις τι λέει ένα άλλο ρηττόο:

    »Αν αγαπάς κάποιον άσε τον να φύγει, αν σε αγαπάει πραγματικά κάποτε, κάπως θα γυρίσει πίσω»

    Καληνύχτεεεςςς!

  4. Α, πάλι θα αντιγράψω τη μαγισσούλα… Βλέπεις ήθελα να σου γράψω ως σχόλιο δυο απο τα αγαπημένα μου αποφθεγματά:

    1. Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Για να έχεις ισορροπία πρεπει να κινείσαι. (και ας παίρνεις αναμνήσεις στις αποσκευές…)

    2. Ακόμα και στον σωστο δρόμο να βρίσκεσαι, θα σε πατήσουν αν στέκεσαι ακινητος!

    Φιλια!

    • Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Πράγματι και τα δύο αυτά αποφθέγματα είναι υπέροχα, και σίγουρα ισχύουν! Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν προχωράς στο σωστό δρόμο, ποτέ δεν αφήνεις τελείως ό,τι είδες κι ό,τι έζησες στη διαδρομή…! Όπως είπες κι εσύ, οι αποσκευές πάντα γεμίζουν με αναμνήσεις!
      Καλή σου εβδομάδα!!<3 😉

  5. Προχώρα έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και μη ξεχνάς πως η φωνούλα μέσα σου πάντα θα σε καθοδηγεί! 😉
    Πες πως η ζωή, είναι μια βόλτα με ποδήλατο, αν σταματήσεις να κάνεις πετάλι, πέφτεις!
    Νομίζω, διαβάζοντας το κείμενο σου, πως το έχεις ήδη καταλάβει… δεν έχεις κανένα λόγο να φοβάσαι!

    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά, Αναστασία! 🙂

    • Μαγισσούλα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!
      Πολύ ωραία η παρομοίωση της ζωής με το ποδήλατο! Πράγματι έτσι είναι!Δε πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να κάνουμε πετάλι!!
      Αφιλάκια πολλά!!<3<3

  6. Οτιδήποτε πέρασες με έναν άνθρωπο, μένει εδώ. Δεν χάνεται κατά την απομάκρυνση. Είναι η ανάμνηση, είναι οι στιγμές που υπήρξαν, ναι! υπήρξαν, δεν ήταν ψέμα ή όνειρο, υπήρξαν κι έχουν δικό τους εκτόπισμα στο χρόνο. Έτσι λοιπόν, κανείς στ’ αλήθεια δεν φεύγει. Σιωπά, ίσως, αλλά δεν φεύγει αφού σημάδι αφήνει στις ζωές των ανθρώπων που άγγιξε.
    Κι εσύ λοιπόν, μη φύγεις. Είναι ο δρόμος που έρχεται μόνος του αυτός. Εσύ, μη φύγεις…

    • Εύα, σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου!
      Θα συμφωνήσω μαζί σου…τελικά κανείς δε φεύγει απ’ την καρδιά μας…πάντα ό,τι ζήσαμε θα μένει εδώ, και σιωπηλά θα ζει μέσα μας, θα αποτελεί πάντα μέρος του εαυτού μας…!

      Καλή σου εβδομάδα!!:)

Άσε τη φωνή σου να ακουστεί πίσω από τη βροχή...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s